Artykuł Radosława Pacuda pt. (U)tracona sprawiedliwość międzypokoleniowa w ubezpieczeniu emerytalnym (Praca i Zabezpieczenie Społeczne, 2016 nr 2, s. 2-9) dotyczy relacji grupy obecnych emerytów do grupy przyszłych emerytów. Autor przedstawia te relacje z punktu widzenia sprawiedliwości międzypokoleniowej, umowy międzypokoleniowej i zasad solidarności międzypokoleniowej. Za klucz do obiektywizacji ocen aksjologicznych uznaje wartościowania ekonomiczne polegające na porównaniu różnic między wysokością otrzymywanych emerytur i wnoszonych składek oraz czasokresem korzystania ze świadczeń i opłacania składek. Na tej podstawie przyjmuje, że zróżnicowanie sytuacji między pokoleniami, które nie zostały dotknięte przez reformę emerytalną, w stosunku do pokoleń, które w całości lub znacznej części ponoszą konsekwencje przyjętych w 1999 r. unormowań emerytalnych, jest nadmierne. Prowadzi to do wniosku, że system emerytalny jest międzypokoleniowo niesprawiedliwy, a skutki ekonomiczno-społeczne rozwarstwienia sytuacji emerytów będą stopniowo narastać.